من نامه

سلام بابت این همه تاخیر واقعا عذر می‌خوام . این مقاله رو برای روزنامه روز سه شنبه 1 مهر نوشتم البته اگه مدیر مسئول اجازه چاپش رو بده انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه چندی ست که فعالیت سیاسی خود را از سر گرفته است و نمود بارز آن جلسات پرشور سیاسی در هفته گذشته است. اما برای هر حرکتی در نظر داشتن تجربیات گذشتگان حائزاهمیت است. در یک دهه گذشته نام جنبش دانشجویی ایران با نام و یاد 18 تیر 78 عجین شده است در این روز تجمعات و تحصن های دانشجویان دانشگاه تهران و سایر دانشگاه های شهر تهران به خیابان ها کشیده شد و با برخورد نیروهای نظامی و انتظامی غائله به پایان رسید. اما برای ریشه های این موضوع باید به سال 77 برگردیم. بعد از شروع به کار دولت آقای خاتمی وزارت اطلاعات از علی فلاحیان به دری نجف آبادی واگذار شد. سعید اسلامی (معروف به امامی) که تا قبل از آن و در زمان وزارت فلاحیان معاونت وزارتخانه را به عهده داشت به عنوان مشاور وزیر به ادامه فعالیت پرداخت اما با تشکیل گروهی اقدام به قتل تعدادی از روشنفکران و نویسندگان از جمله فروهرها, برازنده, سعیدی سیرجانی و تعداد دیگری پرداخت. با کشف این موضوع توسط سربازان گمنام امام زمان در وزارت اطلاعات و با فشار مطبوعات نجف آبادی رسما موضوع را اعلام کرد و سعید امامی بازداشت شد و بعد از چندی در زندان با مصرف داروی نظافت خودکشی کرد، دری نجف آبادی از وزارت اطلاعات استعفا داد و علی یونسی مسئولیت وی را به عهده گرفت، همزمان با بازداشت سعید امامی طرحی در مجلس پنجم برای اصلاح قانون مطبوعات مطرح شد. از جمله موارد اصلاح این قانون در نظر گرفتن مجازات برای نویسندگان مطالب در نشریات علاوه بر مدیر مسئول، امکان توقیف نشریه توسط هیات نظارت بر مطبوعات و ارجاع پرونده به دادگاه، و تعیین خطوط قرمز برای موارد خلاف مصالح ملی توسط شورای امنیت ملی برای نشریات و امکان مجازات نشریات در صورت تخطی از این خطوط (علاوه بر موارد مشخص شده توسط قانون)، در اوایل تیرماه 78 و بعد از خودکشی سعید امامی روزنامه سلام نامه ای را منتشر کرد که طی آن سعید امامی پیشنهاد اصلاح قانون مطبوعات را به این شکل داده بود این نامه در زمان مشاور وزیری امامی خطاب به نمایندگان مجلس نوشته شده بود و مهر محرمانه داشت. دادگاه روزنامه سلام را به علت انتشار اسناد محرمانه توقیف کرد تجمعات دانشجویی در اعتراض به این حکم از 17 تیر آغاز شد در ابتدا اعتراضات محدود به داخل دانشگاه بود اما با حمله افراد لباس شخصی در شب 18 تیر به کوی دانشگاه دانشجویان نیز تجمعات و تظاهرات خود را به بیرون دانشگاه منتقل کردند. جریان تظاهرات در خارج از دانشگاه از کنترل همه از جمله خود دانشجویان خارج شد و ارازل و اوباش نیز به غائله پیوستند و اقدام به تخریب اموال عمومی و درگیری با نیروی انتظامی کردند. با برخورد نیروی انتظامی غائله فروکش کرد و با راهپیمایی 23 تیر 78 که به منظور تجدید پیمان با آرمان های نظام جمهوری اسلامی برگزار شد موضوع به پایان رسید. روزنامه سلام به 5 سال توقیف محکوم شد. شاید اگر تجمعات دانشجویی محدود به داخل دانشگاه می شد و دانشجویان با وجود ناملایمتی ها جریان را به خارج از دانشگاه نمیکشیدند پایان این ماجرا به گونه ی دیگری رقم می خود. البته معادل کردن زمان حاضر با تیر 78 کار مناسبی نباشد ولی می توان از گذشته درس گرفت تندروی بیش از هر چیز به ضرر نیروهای مدنی تمام خواهد شد. در شرایط بحرانی و رادیکال نیروهای عاقل مدیریتی برماجرا نخواهند داشت و جریان در اختیار نیروهای احساسی میافتد. کوبیدن بر تبل تندروی بیش از هر چیز به ضرر نیروهای مدنی و حامی دموکراسی تمام خواهد شد.